11111111111

اینکه شخصیتی بنام رابین هود در دل تاریخ واقعا بوده یا فقط افسانه ای بیش نیست یا رفتار و سکناتش چگونه بوده از درجه ی اهمیت کمتری برخورداره آنچه که مهمه تصور فعلی عامه مردم مثل من و شما از چنین شخصیتیه که او را یک شورشی و انقلابی عدالت خواه می دانند که حق طبقه ی فرودست را از توی حلقوم سرمایه دارها بیرون می کشید و به آنها باز می گرداند ببینید چند روز پیش ایلان ماسک چه گفته :احتمالا تا حداکثر سال 2035 نیاز به نیروی کار انسانی خواهد بود و بعدش به راحتی هوش مصنوعی جایگزین خواهد شد معنای ضمنی این حرف اینه که دیگه کاری برای طبقه ی فقیر و متوسط وجود نخواهد داشت و ثوتمندان و دولت های تابعه شون از امروز خود را باید برای هرگونه آشوب ضد سیستم و ضد این نظم موجود که مطمعنا به وقوع خواهد پیوست،آماده سازی کنند سریال سیلو و موارد مشابه ی دیگه در همین راستاست اما یک سوال : چرا در سال‌های اخیر، بعضی آثار به‌جای ساختن یک قهرمان جدید، سراغ قهرمانان و نمادهای محبوب مردمی می‌روند و آنها را تخریب و دیفرم می‌کنند؟ و یا حتی طاقت تحمل شخصیت های طاغی جدید مثل جوکر را هم ندارند،بنحویکه در قسمت یک جوکر،آرتور فلک از اراده ی بیدار شده ی مردم و اینکه او را بعنوان نماد شورش می شناسند ابراز خوشحالی می کنه ،اما در قسمت دوم با چرخشی 180 درجه ای اظهار ندامت می کند و وارد فاز عشق و کارهای خاله زنکی می شود نکته ی امیدوار کننده در نسبت با این فیلم و سریال سیلو :اگر هم سرمایه داری مستقر موفق به حذف عامه ی مردم شد،اما به هر روی از دل این سیلوها که افراد سلکشن شده ی سیستم وجود دارند ، امثال ژولیت ها و رابین هودهای جدید خلق خواهند شد که علیه خود سیستم خواهند شورید(از دل هر تزی،آنتی تزی بر خواهد آمد)

یک مشت سادیستی و مازوخیستی دور هم جمع شده اند یکی درد می‌کشد، دیگری تماشا می‌کند، و بقیه می‌خندند البته نمیشه آنچنان ایراد گرفت بنظر اساس جهان هستی همینه در سریال بازی مرکب هم بنوعی به این مساله اشاره داشت در Squid Game ،رنج و مرگ دیگران به سرگرمی تماشاگران ثروتمند(ناظران آسمانی) تبدیل شده بود

این که سریال خاندان اژدها اصلا به گردپای Game of Thrones نمی رسه کاملا واضح ست اما مساله اینه که این فصلش(3) اصلا و ابدا به گردپای دو فصل قبل خودش(1&2) هم نمی رسه بنظر مشکل واقعی اینه که شخصیت ها عمق چندانی ندارند و دیالوگ‌های بین بازیگرها به نسبت Game of Thrones خیلی سطحی و پیش پا افتاده ست بنحویکه اصلا بود یا نبود این گفتگوها تغییر آنچنانی در کلیت و روند سریال نمی ده در مجموع مخاطبی مثل من و شاید خیلی های دیگر نمی تونند با سریال ارتباط آنچنانی برقرار کنند و اون به اصطلاح حالت معروف سینما که مخاطب را هیپنوتیزم می کنه تا با یکی (یا چند تا از شخصیت های داستان) همذات پنداری کنه و خودش را جای اون ببینه و با اون زندگی کنه اصلا رخ نمیده

و بنظرم امتیاز 6.5 براش کافیه