Behrooz

بیژن و منیژه، خسرو و شیرین، لیلی و مجنون، رومئو و ژولیت... و اکنون پس از قرن‌ها، بهروز و هلن

هووووی، برو خدا روزیتو جای دیگه حواله کنه من مثل شما نیستم. یه دلیلی داشته که خسرو و شیرین، خسرو و شیرین ویا لیلی و مجنون، لیلی ومجنون شدن. شاید هردومون از یه واژه مشترک، یعنی عشق استفاده کنیم ولی اون عشقی که شما توی گوگل دنبال معنیش میگردی، با این عشقی که من درباره اش صحبت میکنم، دست‌کم هشت نه قرن تفاوت و فاصله داره. چیزی نیست که بتونی معنیش رو از یه صفحه گوگل دربیاری و با چندتا جمله قشنگ، زینت‌ش بدی باید سال‌های دراز احساسش کرده باشی، یعنی یه جایی توی وجودت مثل قلبت تمام مدت احساس تهی کرده باشی و این تهی بودن رو همیشه و همه‌جا، پیش خودت تحمل و حمل کرده باشی و الان به یکدفعه پر شده باشه(جادوی عشق) و احساس سنگینی اش رو روی قلبت حس کنی. پس بله، شاید هردومون اسمش رو عشق بذاریم، ولی لزوما از یه چیز صحبت نمی‌کنیم.

هلن واقعا لبخند و چشمای زیبایی داره یعنی بدون اینکه متوجه بشی، میتونی ساعت‌ها غرق و محو لبخند و چشم‌هاش بشی. هرچند که خنده و لبخندش واقعی نیست، خب ناسلامتی بازیگره ولی با اینحال اصلا متوجه بازی و مصنوعی بودنش نمیشی که این نشون دهنده بازی خوب بازیگرش هست که واقعا روح ادم رو جلا میده برخلاف بعضی بازیگرهایی که بازیشون جز عذاب، عایدی دیگه‌ای برای روح ادمی ندارن. شاید درست نباشه که مثال بزنم ولی خب بازیگر و نقش فاطیما توی سریال فرام یا حتی این نابازیگرهای جدیدی که حتی دوست‌ندارم اسمشون رو به زبون بیارم که متاسفانه نه بخاطر بازیشون، بلکه فقط بخاطر چیزای دیگه‌ای خیلی معروف و طرفدار دارن.

انشالله که من لیاقت اون شخص رو داشته باشم. خیلی ممنون