Shahram A1

برای کسی مثل من که تمام آثار اسپیلبرگ رو بارها دیده و با صدها فیلم علمی‌تخیلی و توطئه‌محور زندگی کرده، «روز افشا» بازگشت دلنشینی به دنیای شگفتی و خوش‌بینی کلاسیک اون بود و امیلی بلانت با بازی‌ای دقیق و قدرتمند یکی از بهترین عملکردهای شغلیش رو ارائه می‌ده که کل فیلم رو روی شونه‌هاش نگه می‌داره. با این حال، داستان گاهی در توضیح‌های اضافی گیر می‌کنه و عمق واقعی Close Encounters رو نداره؛ برای هواداران اسپیلبرگ سرگرم‌کننده هست، ولی از یک استاد این سطح انتظارم کمی بالاتر بود.

برای بیننده‌ای مثل من که صدها فیلم علمی‌تخیلی لوپ زمانی دیده، «ویدَنس» ایده‌های هوشمندانه‌ای دارهدو فضای محدود و اتمسفر سرد ایستگاه فضایی‌ش قابل تحسینه، اما بودجه‌ی پایین و تکرارهای خسته‌کننده‌اش خیلی زود خودش رو لو می‌ده. در نهایت بیشتر شبیه یک تمرین خوش‌نیت و نیمه‌حرفه‌ای بود تا اثری که بتونه کنار نمونه‌های قوی ژانر بایسته؛ برای یک شب تماشای این سبک بد نیست، ولی انتظاراتم رو برآورده نکرد.

با امضای بصری آشنای نیکلاس ویندینگ رفن، نورهای نئون خیره‌کننده، فضای سورئال و خشونت استیلیزه، تجربه‌ای هیپنوتیزم‌کننده و قطبی‌کننده داره که هواداران این سبک رو راضی می‌کنه. ولی داستانش بیش از حد مبهم و توخالیه، ریتم کسالت‌بار و دیالوگ‌های تصنعیش باعث می‌شه بیشتر شبیه یه تمرین سبک‌گرایی خسته‌کننده باشه تا فیلمی عمیق یا تأثیرگذار.

نورمال، یه اکشن سرگرم‌کننده با ریتم سریع، اکشن‌های خلاقانه و طنز سیاهه که شهر خواب‌آلود رو به جهنمی پر از رازهای تاریک تبدیل می‌کنه. ولی داستانش کمی نازک و قابل پیش‌بینی می‌مونه و نتونست مثل عمق یا ضربه نهایی قوی داشته باشه؛ فیلمی لذت‌بخش برای یک شب تماشا، اما نه ماندگار.