MHBenam

وقتی خشم پنهان به وحشت تبدیل نمی‌شود من اصلاً نتونستم با این فیلم ارتباط برقرار کنم. داستان ضعیف و کند بود، به‌خصوص برای فیلمی که قرار بود در ژانر وحشت باشه. شخصیت‌ها در ظاهر آرام به نظر می‌رسیدن، انگار در اعماق وجودشون خشمی رو پنهان کرده بودن، اما این تنش هیچ‌وقت واقعاً به مخاطب منتقل نشد. به‌خصوص اون مرد، به‌اندازه‌ای که داستان اقتضا می‌کرد، خشمگین یا تهدیدکننده به نظر نمی‌رسید. به‌جای اینکه احساس ناراحتی، اضطراب یا ترس بهم بده، بیشتر دلم براش می‌سوخت. شاید من متوجه منظور فیلم نشدم، اما هر هدفی که داشته، در اجرا برای من موفق نبوده.

بازگشت — شاهکاری آرام و دردناک چیزی تسخیرکننده در بازگشت وجود دارد که مدت‌ها بعد از تمام شدن فیلم با آدم می‌ماند. بازی‌ها فوق‌العاده‌اند، به‌خصوص دو بازیگر جوان که با نگاه‌ها و سکوت‌هایشان بار عاطفی عظیمی را منتقل می‌کنند. موسیقی محدود است، اما دقیق و به‌جا استفاده شده و هرگز سعی نمی‌کند احساسات تماشاگر را به زور هدایت کند. فیلم‌برداری خیره‌کننده است. رنگ‌های خاموش، لوکیشن‌ها، طراحی صحنه و لباس‌ها جهانی سرد، دور و تقریباً بی‌زمان می‌سازند. تقریباً هر قاب با دقت ساخته شده، بدون اینکه مصنوعی به نظر برسد. چیزی که بیش از همه دوست داشتم این بود که فیلم حاضر نیست همه‌چیز را توضیح بدهد. جایی برای تفسیر باقی می‌گذارد و اتفاقاً به خاطر همان چیزهایی که ناگفته می‌مانند، تأثیرگذارتر می‌شود. وقتی فیلم تمام شد، دیگر به تحلیلش فکر نمی‌کردم؛ فقط یک غم عمیق برایم باقی مانده بود. فیلمی زیبا، رازآلود و عمیقاً انسانی.

جوان‌ها چطور پیر می‌شوند؟ من عاشق این فیلم شدم. Parthenope از آن فیلم‌های نادری است که توضیح دادنشان سخت است، چون زیبایی‌اش واقعاً در یک چیز خاص نیست. زیبایی آن در همه‌چیز است: زندگی، جوانی، پیری، میل، حسادت، آرزوها، افسوس‌ها، زیبایی، زمان و تمام چیزهایی که بدون اینکه متوجه باشیم از دستشان می‌دهیم. چیزی که بیش از همه مرا تحت تأثیر قرار داد، تماشای پیر شدن تدریجی جوان‌ها بود. نه با یک تغییر ناگهانی و دراماتیک، بلکه تقریباً نامحسوس؛ انگار زندگی فقط در حال گذشتن بود، در حالی که آنها مشغول زندگی کردن بودند. دیالوگ‌ها، لباس‌ها، رنگ‌ها، معماری، دریا و خودِ ناپل... همه‌چیز زیبا و در عین حال عجیب و غم‌انگیز است. چیزهای زیادی زیر سطح فیلم جریان دارد: حسادت‌های پنهان، خواسته‌های ناگفته، جاه‌طلبی‌ها، ناامیدی‌ها و آن اندوه آرامی که وقتی می‌فهمیم جوانی موقتی است، به سراغمان می‌آید. و بعد لحظاتی هستند که در ذهن می‌مانند؛ مثل این ایده که نخواهی حتی یک لحظه از جوانی کسی تلف شود. این فیلم کمتر شبیه تماشای یک داستان است و بیشتر شبیه تماشای خودِ زندگی است که از مقابل چشمانمان می‌گذرد. زیبا، عجیب، غم‌انگیز، اغواگر و سرشار از خاطراتی که هنوز اتفاق نیفتاده‌اند.

ترکیب جالب افسانه و اسطوره Mortal تقریباً آخرین فیلمی بود که از این کارگردان می‌دیدم. خیلی باحال بود. البته چند جا بازی اون پسره به نظرم ایراد داشت، ولی ترکیب افسانه‌های منطقه با داستان ثور و این فضای مدرن واقعاً جذاب بود. در کل از مجموعه کارهای این کارگردان خیلی خوشم اومد و این فیلم هم برای من تجربه جالب و سرگرم‌کننده‌ای بود.