mehrdad_1991

فیلم خوبی که ساده و روان روایت میشه. ولی فقط همین. داستان به شکل اجتناب ناپذیری از سکانس قبل، سکانس های بعدی رو روایت میکنه و لو میده. قرار نیست برای شخصیت دختر که محوریت اصلی فیلم میشه اتفاقی بیفته. داستان چند تعلیق خوب داره ولی اینقدر گذرا هستند که در اختیار داستان گویی قرار نمیگیرن و حتی بخشی از شخصیت ها رو هم باز نمیکنه. بازی مک کانهی هم انگار هنوز درگیر شخصیت معنوی و فلسفی خود واقعیش هست و بیش از اینکه بخواد کاراکتر جدیدی خلق خود همون سخنران انگیزشی با لحن و تن صدای سنگین و گرفته‌اش رو میبینیم.

با دیدن عکس این بازیگر فهمیدم که یک اکشن پرزرق و برق قراره ببینیم. هنوزم فیلم ندیدم و سالهاست از اولین قیمت ترانسپوتر باهاش آشنا شدم. طبق معمول اومدم کامنت بخونم که... اصلن این بازیگر خوب یا بد! این فیلم عالی یا چرت! چرا نمیتونیم نظرات همدیگه رو تحمل کنیم؟! اگر من مخالف موضوعی هستم براش دلیل و برهان منطقی میارم و اگر موافقش هستم باز هم با دلیل و استدلال ازش دفاع میکنم. این یک عده میگن هرچی این آدم بازی کنه خوبه و دوست دارم بقیه هم نظرشون مهم نیست یا برعکسش که بگن به درد نمیخوره و بقیه اشتباه میکنن، این حرکت عین دیکتاتوری هست. جامعه ای که این شکل با خودش برخورد کنه چه انتظاری از مسئولش میشه داشت. اوناهم از میون همین آدما اومدن.

فیلم گریزی به زندگی مایکل جکسون بود نه بیوگرافی. بیشتر شبیه پشت صحنه از تولید آثارش بود تا اینکه بفهمیم چه کاری توی زندگیش کرده. سفیدشویی محضی از زندگی پرحاشیه مایکل جکسون در این فیلم انجام شده بود و با دیدن اسم وکلا و تهیه کنندگان کارهای جکسون در تیتراژ پایانی میشد حدس زد که ابعاد بسیار گسترده تری از شخصیت و روابط این آدم سانسور شده. فیلمنامه کشش دو ساعت فیلم نداشت و اصرار بر اجرای کامل قطعه های موزیک، حوصله سر بر بود. مثل اینکه ویل اسمیت در فیلم شاه ریچارد بشینه فقط تنیس بازی کردن بچه هاشو ببینه!