Cooked

این داستان در نهایت میزان نیاز جامعه به قدرتمند شدن اینجور افراد رو به تمایش میزاره اینکه به خاطر کمبود تجربه یا تراماتایز بودنشون منفعل میمونن و رشد نمیکنن . ولی اگر رشد کنن منفعتی برای همه هستن و ارزشمند ترین دیدگاه رو دارن"که اینش جای بحث داره برای نحوه تعریف ارزش ها "

دقیقاً همین‌طوره، ولی دلیل این گرایش رو کارل یونگ خیلی خوب با مفهوم «ناخودآگاه جمعی» و «آرکتایپ سایه» توضیح میده. بیشتر افراد جامعه ترومای مشترک، تحقیر یا احساس بی‌عدالتی رو تجربه کردن و خشم و تاریکی درونشون سرکوب شده. وقتی یک ویلن بدبین و بی‌رحم رو می‌بینن، ناخودآگاه خشم فروخورده خودشون رو روی اون فرافکنی می‌کنن؛ چون خشمگین و شرور شدن، ساده‌ترین و غریزی‌ترین مکانیزم دفاعی در برابر تروماست. ارزش کاراکتری مثل آکیاما اینه که نشون میده خوب بودن ناشی از ساده‌لوحی نیست، بلکه یک «انتخاب آگاهانه» پس از دیدن تمام لایه‌های کثیف دنیاست؛ چیزی که رسیدن بهش بلوغ روانی واقعی می‌خواد.

"Says a sandnigger"