88_Amirreza

دقیقا ، فصل 9 در کل بد نبوده فقط یه نمور صدای مورتی رو مخه

سوای بازیگری عالی و بی نقص بازیگرا باید بگم نحوه‌ی کارگردانی در مدیریتِ تنشِ روانی عالی بود. فیلم به جای اینکه صرفاً روی جامپ‌اسکرهای بی‌مورد تکیه کنه، تمرکزش رو گذاشته بود روی فروپاشی تدریجی ذهن شخصیت‌ها؛ یه چیزی شبیه به مطالعه‌ی کیس‌های روان‌شناختی که لایه‌به‌لایه باز می‌شن. طراحیِ دکوپاژ و نورپردازیِ فیلم دقیقاً در خدمتِ اون شیفتگی و وسواسی بود که اسم فیلم یدک می‌کشید؛ یعنی هرچی داستان جلوتر می‌رفت، قاب‌ها بسته‌تر و کلاستروفوبیک‌تر می‌شدن و این حس خفگی رو به مخاطب منتقل می‌کردن. در واقع، ریتم فیلم خیلی هوشمندانه انتخاب شده بود؛ یه کندیِ عامدانه که اجازه نمی‌داد از فضای سرد و سمیِ فیلم فاصله بگیری. به نظرم بزرگترین نقطه قوتش این بود که اون شیفتگی و مبهوت شدن رو نه به عنوان یه اختلال ساده، بلکه به عنوان یک نیروی محرکِ مخرب نشون داد که منطقِ اخلاقیِ کاراکترها رو کاملاً بلعیده بود

باشعع ، حالا تو هی خودتو جر بده که مدل ساعتت چی بود اگه گفتم بهت ممد جان

سخت نگیرین قشنگ بود ، قرار نیست هرچی ببینین مثل اتک و دث نوت شاهکار باشن ، گرافیک خوب فایتای خوب و داستانی که کسل نمیکنه ، اولش اون گابلین هارو دیدم میخواستم دربیام از فاز دیدنش چون خیلی انیمه های چرت و پرت 12 قسمتی داستان های مشابه و پر از اون گابلینا داشتن که بهم حس ضعیف بودنو کارو القا کرد . اما بعدش خوب جمع شد کار و مخاطب لذت برد