واقعیتش من خودم کسیم که فیلمی که صحنه های زیاد داره رو دوست ندارم به طور کل ولی خب این قضیه سلیقه ایه. با وجود اینکه همه چیز این سریال روی مخم میرفت بازم دوسش داشتم. از خیلی لحاظ خوب بود واقعا. اینکه آهنگ های ترند رو به صورت پیانو یا ویالون توی پس زمینه و به صورت زنده (حداقل نمادین) توی خود صحنه پخش میشد خیلی خوب بود و اینطوری نبود که اهنگ بزارن روی خود صحنه ها. از نظر زیبایی بصری هم خیلی کار کرده بودن و صحنه ها پر از رنگ و طرح و هماهنگی بود و واقعا چشم نواز بود. این فکت که یه شخص سیاهپوست رو ملکه کردن بامزه بود بنظرم. یه جای داستان هم حتی اشاره شد به اینکه بین سیاه پوستا و سفید پوستا اختلاف بود تا اینکه پادشاه با یه شخص سیاهپوست ازدواج کرد. انتظار اینو نباید داشته باشیم که عین تاریخ باشه البته و این مدل خلاقیتشون هم به نحوی قابل تقدیره. اره اره میدونم هممون این قضیه ی اینکه دخترا هیچ کاری نباید بکنن ولی پسرا هر غلطی دلشون میخوان میکنن رفت رو مخمون. ولی بیاین واقع بین باشیم. اتفاقا به بهترین شکل ممکن اومد این اختلاف جنسیتی بی منطق رو به تصویر کشید. توی جامعه امروزمون هم همینه حتی. دختر باید افتاب مهتاب ندیده باشه ولی پسر آب دیده و با تجربه! دقیقا توی واقعیت هم به همین اندازه مسخرست. از این فکت که پنه لوپه رو یهویی تبدیل به یه شخص لاغر نکردن تا دوست داشته بشه واقعا خوشم اومد. معمولا همه فیلما میان طرفو یهو طبق استانداردا میکنن و بعدش میگن اوه ولی اون شخص چاق گذشته هم دوست داشتنی بود! نخیر. توی این سریال نشون داد طرف با وجود ظاهر متفاوتش همچنان لایق عشقه و نیاز به تغییر نداره. مدل های مختلف ادمها و عشق ها و منطق هاشونو هم به تصویر کشید و خوب بود واقعا. عشق توی نگاه اول، عشق قرادادی، عشق بعد از دوستی، عشق دوست بچگی، عشق فراری؟! lol و حتی عشقی که از دست رفته و بعد عشق جدید شکل میگیره.
خوب بود به طور کل.