Aizdoon

«آدری زیبا» برای من درباره فراموشی نبود؛ درباره آدم‌هاییه که تازه وقتی چیزی رو از دست میدن، می‌فهمن همیشه کنارشون بوده. فیلم بیشتر از اینکه اشکت رو دربیاره، مجبورت می‌کنه به آدم‌هایی فکر کنی که هنوز فرصت داری کنارشون باشی.

چیزی که «دوست‌پسر سفارشی» رو برای من متفاوت کرد، عاشقانه‌ش نبود؛ این بود که مدام ازت می‌پرسه: اگر کسی دقیقاً همون چیزی باشه که همیشه آرزوش رو داشتی، واقعاً می‌تونی دوستش داشته باشی... یا فقط عاشق خیال خودت شدی؟

بیشتر فیلم‌های این سبک سعی می‌کنن با خون و هیجان شوکه‌ ات کنن، اما «آماده‌ای یا نه؟» ثابت می‌کنه گاهی ترسناک‌ترین بخش داستان، خودِ انتخاب‌های آدم‌هاست، نه اتفاقاتی که می‌افتن. همین تفاوت، فیلم رو از یه اسلشر معمولی جدا می‌کنه.

«تعقیب یشم» یه اشتباه رو تکرار نمی‌کنه؛ سعی نمی‌کنه شخصیت‌ها رو خوب یا بد نشون بده، بلکه مجبورت می‌کنه بفهمی چرا هر کدوم به اون آدم تبدیل شدن. شاید به همین خاطر، بیشتر از اتفاقات داستان، خود شخصیت‌ها توی ذهنم موندن.