نظرهای ساکن فریم آخر

به نظرم سبک سورئال با دیوید لینچ بسته و تموم شد. اینجام اره دقیقا صرفا ظاهرسازی با ایجاد فضاست و و عمقی تو موضوع و کارکترا دیده نمیشه

ایده خلاقانه و جدیدی داشت حس تعلیق با اتفاق های غیر منتظره خوب القا میشد ولی به نظرم خیلی بهتر میشد اجرا بشه . مثلا تیم بازیگری متوسط و فیلمبرداری زیاد خوب نبود ولی بدترین چیزی که تو ذوق میزنه اینه که فیلم خیلی سریع میره سراغ ایده اصلیش بعد تازه یادش میاد که عه خب من شخصیت پردازی نکردم هنوز و کاری نکردم که این کارکترا حس واقعی بودن داشته باشن و مخاطب ارتباط برقرار کنه باهاشون پس چی؟ تازه شروع میکنه به بک زدن به زندگی و مشکلات این کارکترا تا اینجا بازم اوکی اما مشکل اونجاییه که هرچی جلوتر میره و درست لحظه ای که یه اتفاق جدید و هیجان انگیز میفته و فیلم تو اوجه یهو یه سکانس طولانی دیالوگ محور نسبتا ضعیف واسه شاخ و برگ دادن به داستان اجرا میشه و قشنگ کل حستو خراب میکنه نمیتونه متمرکز نگهت داره و بدتر اینکه هرچی به پایان نزدیک تر میشیم از هیجان کمتر و این سکانسای اسلو بیشتر میشن ،واسه همین ریتم فیلم به شدت نوسان داره و نمیتونه متمرکز بشه در نتیجه اون حسی که سعی داره القا کنه رو منتقل نمیکنه. در کل معمولی واسه سرگرمی خوبه ولی انتظار یه اثر خوب و خاص رو نداشته باشین

یه اکشن کلاسیک. ساده و باورپذیر ،دور از شلوغی بیخودی، ریتم فیلم تو نصفه اول یه ذره کنده اما خسته کننده نیست چون فیلم هیجان رو حتی وقتایی که اکشن هم نیست با اتفاقات دیگه حفظ میکنه بازی ژان کلود هم که فوق‌العاده، در کل پیشنهاد میشه

فیلم خوب و خوش ساختیه و حتما ارزش دیدن داره نمیگم بی نقصه ولی به عنوان اولین اقتباس از موضوع backrooms خوبه دوستانی که خوشش نیومد یکی از دلایلش شاید اینه که اصلا نمیدونن backrooms چیه . ببینید بکروم که از ۲۰۱۹ با یه پست تو یوتیوب شروع شد در ظاهر فضایی بی نهایت خارج از واقعیت هست که ظاهرا آشناست ولی حس غریبی داره انگار یه چیزی درست نیست ترس در این فضا بیشتر ازون حس تنهایی و گم شدنه د واقع از منظر روانشناختی backrooms نمادی از ناخودآگاه انسانه واسه همین به نظر آشنا میاد اما شما تقریبا هیچی ازش نمیدونید شما نمیدونید انتهای این راهرو چیه یا پایان این هزارتو ، و نمیخواید هم بدونید چون میترسید این همون نیمه تاریک وجوده که دبی فورد میگه واسه همین فیلم مدام یه دیالوگ رو تکرار میکنه: درست مثل واقعیت ذهن شما مدام راه حل های تکراری برای مشکلات همیشگی پیدا میکنه چون این کم هزینه ترین مسر عصبیه حتی اگ مشکلو حل نکنه ولی بازم همین راه حلو میره چون انتخابهای دیگه ناشناخته اند. بکرومز نمادی از همونه ما دوست داریم بدونیم ته این راهرو چیه ولی میترسیم درواقع ما از مواجهه شدن با بخشای تاریکمون میترسیم و backrooms همون جاییه که شمارو با اون بخش مواجه میکنه فیلم خوب تونسته این مفاهیم رو نشون بده و حس تعلیق و ترس رو به خوبی القا میکنه نقاط ضعف که خب طبیعتا داره شخصیت پردازی باید قوی تر کار میشد و سیر داستانی تو نیمه اول خوبه ولی به طرز محسوسی اواسط فیلم از نفس میفته و یه ذره خسته کننده میشه ولی یک چهارم پایانی فیلم دوباره اوج میگیره ولی در کل فیلم تونسته به خوبی حس تعلیق و ترس رو القا کنه و به اصل هدفش بپردازه

ببینید دوستان کار به نظرات نگیرید عملا فیلم خوبیه اول از همه باید بدونید کل مفهوم backrooms چیه . چیزی که من فهمیدم ظاهرا backrooms به اون فضای ناخودآگاه ذهن گفته میشه یه جایی که در ظاهر شناخته شده یه ولی از نزدیک که میبینیش پر از ناشناخته هست و حس ترس و جداشدگی از دنیا رو ایجاد می‌کنه جدا از شوخی فیلم خوش ساخت