نظرهای محمد جوکار

جواب خشنی هست! ولی دقیقا همینه: ما ترجیح میدیم وقتمون رو صرف فیلمی مثل Ford v Ferrari کنیم نه خرج چنین اثر ضعیفی و دقیقا باید به نظر همدیگه احترام بزاریم لایک

ماشین دومنیک تورتو رسما از عصای موسی بیشتر معجزه می کنه؛ فقط یه مشکل اساسی داره: معجزه ش دیگه رو مخاطب فایده نداره! قطعا که نه خبری از داستان پردازی هست و نه شخصیت پردازی. جلوه های ویژه کامپیوتری هم که شدیدا از جذابیت نداشته این فیلم کاستن! شخصیت های اصلی داستان هم که سال هاست نا میرا هستن، مگر اینکه مثل Paul Walker در جهان واقعی بمیرن! فک می کنم دیگه وقتش رسیده که دست از دیدن قسمت های جدید بردارم، و وقت خودم رو تلف نکنم قسمت 9 رو ندیدنم؛ این قسمت رو هم اشتباه کردم که دیدم. تو قسمت های بعدی، حتی تیزر رو هم نگاه نخواهم کرد.

نقدی که در همین صفحه زیر فیلم نوشته شده، نقد زیبا و قابل احترامی هست اما من، علی رغم دیدگاه مثبت این نقد، نظر مثبتی نسبت به این فیلم ندارم. نقطه قوت مهمی که توی این فیلم می بینم، اینه که خیلی به واقعیت نزدیک هست؛ حتی به حدی که شاید حس دیدن یک مستند رو ایجاد کنه. اما مشکل من با این فیلم در این مسئله هست که عملا هیچ پیشرفتی در داستان حس نمی کنم. در واقع در این فیلم، شکست از همون اول به وقوع پیوسته و ما صرفا شاهد رفتار ها و باور های هیتلر در برابر این شکست، که در یک قدمی او قرار داره، هستیم. اتفاقی که لحظات رو هیجان انگیز کنه یا یا پیچش خاصی در داستان ایجاد کنه، وجود نداره. البته قطعا این مسئله مطرح هست که: واقعیت همینه و قرار نیست چنین فیلمی از واقعیت خارج بشه تا چالش و هیجان ایجاد کنه؛ اما منظور من اینه که بخشی از واقعیت که برای ساخت این فیلم استفاده شده، به نظر من فیلم رو بیشتر به یک مستند نزدیک کرده، تا یک فیلم سینمایی که دارای مقدمه، چالش و پایان بندی باشه. در نهایت اما به بازی Bruno Ganz در نقش هیتلر اشاره می کنم که می تونم بگم مهم ترین نقطه قوت این فیلم محسوب میشه

یک فیلم عالی. فیلم Tetris از یک کاراکتر شروع میشه. از شخصی که ارزش یک بازی رو می فهمه؛ و برای اینکه این بازی در جهان پخش بشه، وارد چالشی میشه که لحظه به لحظه هیجان انگیز تر و جذاب تر میشه. در آفریدن هیجان، نکته مهم اینجاست که فیلمساز اول باید شخصیت پردازی درستی انجام بده تا بیننده بتونه به واسطه اون کاراکتر ها وارد فیلم بشه؛ بعد با استفاده از اون کاراکتر ها، فیلمساز می تونه هیجان رو به مخاطب منتقل کنه. همچنین باید چالشی که برای فیلم انتخاب شده، به اندازه کافی پیچیده، مبتکرانه و پراهمیت باشه. به نظر من فیلم تتریس هم در شخصیت پردازی و هم در پایان بندی در حد انتظار عمل می کنه اما در ایجاد هیجان و انتقالش به مخاطب، به نظرم عالی و بالاتر از انتظار عمل می کنه.

تا همین الانم که اشتراکی نشده، من در عجبم!

از زور بیکاری بوده! ولی خب یه دلیلی که 3 و 4 رو دیدم این بود که از قسمت 2 خوشم اومد. ولی نهایتا از این 4 قسمت فقط 2 راضی کننده بود برام

این انیمیشن می تونه سرگرم کننده باشه، و برای کسانی که بازی ماریو رو دوست داشتن، احتمالا فیلم خاطره انگیزی هست. جذابیت های بصری خوبی هم داره. اما با این وجود، به لحاظ داستانی چندان دقیق روش کار نشده. شخصیت پردازی ها، چالش ها و پیچش های داستانی، و همچنین پایان بندی، چندان مبتکرانه نیستن. اگر ببینید، بد نیست؛ اما اگر نبینید، چیزی رو از دست ندادید

فیلم Air یک بار دیگه نشون داد که Ben Affleck هم در مقام کارگردان و هم در مقام بازیگر، شخص توانمندی هست. البته مهم ترین بازی های فیلم به نظرم متعلق به Viola Davis و Matt Damon هست. مت دیمون به خوبی نقش یک عاشق بسکتبال رو بازی می کنه، و در لحظاتی که برای متقاعد کردن هر یک از شخصیت های فیلم تلاش می کنه، هنر بازیگری و همچنین دیالوگ های ناب و مبتکرانه فیلم به چشم می خوره. این فیلم یک فیلم دیالوگ محور هست و برای کسانی که حوصله شنیدن حجم زیادی از دیالوگ رو ندارن، فیلم خوبی نیست. اما اگر فکر می کنید که از دیدن یک فیلم که تقریبا یکایک جملاتش حساب شده هست، لذت می برید، این فیلم رو از دست ندید

در رابطه با فیلم John Wick 4، من ضعف هایی رو می بینم که تو قسمت های اول و سوم هم وجود داشتن. مسئله اصلی اینجاست که اگرچه یک فیلم می تونه واقع گرایانه نباشه، اما باید در درون خودش یک منطق داشته باشه؛ به جان ویک هزاران گلوله شلیک میشه، و هیچ خراشی بر نمیداره، در حالی که فقط کت ضد گلوله داره. مشکل منطقیش اینه که: اگر جان ویک در برابر گلوله آسیب پذیر هست، پس چطور گلوله ای بهش نمی خوره؟ و اگر در برابر گلوله آسیب پذیر نیست، پس چرا بهش این همه گلوله شلیک می کنن؟ (اگر آسیب پذیر نیست دیگه لزومی نداره بهش گلوله شلیک کنن). همچنین علی رغم شلیک ها و درگیری های بی انتهای این فیلم، به نظر من روندش به شدت تکراری و خسته کننده هست، چون هیچ دشمنی وجود نداره که بتونه جان ویک رو واقعا به چالش بکشه. کافیه چند دقیقه از یک مبارزه رو ببینید تا متوجه بشید که فیلم ساز به هیچ وجه تمایلی نداره که به کاراکتر اصلیش خدشه ای وارد بشه، حتی اگر دشمنانش واقعا قوی تر باشن. ابتکار چندانی هم در مبارزه ها وجود نداره: مملو از گلوله های دشمنان که هیچ کدوم به هدف نمی خوره و گلوله های قهرمان که همگی به هدف می خورن، و مملو از مشت و لگد هایی که اصلا جذابیتشون به سطح یک مبارزه رزمی با کیفیت نمیرسه. فیلم اگرچه در پایان بندی بهتر از مابقی لحظات عمل می کنه، اما حتی در همین قسمت هم به سطح یک پایان بندی واقعا مبتکرانه نمیرسه در ژانر اکشن، فیلم Raid 1&2 رو پیشنهاد می کنم که مبارزات شدیدا چالش برانگیز و مبتکرانه ای داره.