O.O

پایانش رو دوست داشتم. به عنوان یک مخاطب از این که پایانش آبکی خوش نبود خوشحالم. از این فصل انتظار این پایان بندی رو نداشتم. هیچ چیز مهم تر از اخلاقیات نیست و فرقی هم نمیکنه که شما چه کسی باشی. مواد و پورنوگرافی چیز هایی هستن که قبل از هر چیزی شخص باید باید به خودش رحم کنه تا دچارش نشه یا ازش نجات پیدا کنه. مخاطبانی هم که بعد از سه فصل و پایان سریال هنوزم میگن فقط پورنه بهتره که دکمه اسکیپ رو رها کنن و چند دقیقه سکانس های عادی رو ببینن تا هدف و پیام فیلم رو بفهمن به جای اینکه فقط دنبال سکانس های نود باشن.

چیزی که درمورد یوفوریا دوست دارم اینه که هیچ کس رو قدیس و قهرمان نشون نداد. قسمت های تیره زندگی هر قشر ادمی رو نشون داد.. در فصل اول اون ها فقط یه عده نوجوون پر شور و معصوم بودن. دورانی که همه تحت تاثیر هورمون های دوران بلوغ هستن و کشف خودشون رو به خوبی نشون داد. به عنوان کسی که حالا یه بزرگسال هست خط داستانی رو دوست داشتم هرچند که فصل 3 میتونست بهتر باشه. شاید اگه رو ارتباط بهتری با خانواده داشت هیچوقت نمیرفت دنبال مواد و بدهکاری و دروغی که باعث شد حالا زندگیش رو هم تحت تاثیر بذاره و معلوم نیست که توی قسمت بعد زندست یا نه شاید اگه پدر نیت به خاطر گذشته خودش اینقدر خودخواه نمیشد و به عنوان پدری که قراره پسرش بعد از اون شغلش رو به دست بگیره نمیذاشت پسرش اینقدر بلند پرواز و احمق بشه که بهاش رو با زندگیش بده. شاید اگه نیت اینقدر خودشیفته نبود و چشماش رو باز میکرد و واقعیت رو میدید و اون فانتزی ها و خیالبافی هارو کنار میذاشت الان شاید در نقطه بهتری بود. شاید اگه .کسی. دوران نوجونیش انقدر احمق نبود و اجازه سواستفاده به بقیه رو نمیداد تا اینجا پیش نمیرفت و یه بازیگر میشد و یا حتی میتونست ادم بهتری از نیت پیدا کنه. شاید اگه لکسی وقتی دید از طرف بقیه نادیده گرفته میشه میرفت دنبال ادم های جدید دچار خشم فروخورده و کینه نمیشد و الان اینقدر قضاوت کننده نمیشد. توی دو فصل قبلی شخصیت بهتری داشت ولی از اواخر فصل 2 کم کم محبوبیتش رو از دست داد. یادمه فصل اول باهاش همذات پنداری میکردم ولی حالا دیگه نه. نظرم در مورد مدی هم فرقی با نظرم در مورد نیت نداره. توی هر فصل اون به کسی نزدیک میشد که بتونه ازش سود ببره. جولز هم همون چیزیه که نوجونی بود حالا شایدم خودخواه تر. خیلیا میگن یوفوریا با پورن فرقی نداره ولی خب من به عنوان یک بیننده نظرم اینه که نوجوانی ما تا حدی شخصیت بزرگسالی مارو تشکیل میده و یوفوریا این رو به خوبی ثابت کرد. یوفوریا شمارو راضی میکنه که به جای قضاوت کردن دیگری خودتون رو قضاوت کنید. ممنون که خوندین.