بعد از پایان فیلم فقط یک جمله به ذهنم اومد؛ خب که چی؟ - بعد از اون همه سر و صدا ( هایپ کارگردان یوتیوبی و بودجه کم) برای این فیلم و همینطور فیلم Obsession به وجود اومده خیلی مشتاق تماشاشون بودم. ولی هیچ کدوم از این دو فیلم رو نپسندیدم. دو تا فیلم که بعد از گذشت کمی زمان مطمعناً فراموش خواهند شد.
نظر شخصی من در مورد Backrooms: فیلم با یک سکانس آغازین خوب شروع میشه و حس تعلیق خوبی به همراه داره و باعث میشه تا بخوای بفهمی اون لوکیشن مرموز کجاست، چرا باید داخل یه لوکیشن بسته مرغ دریایی وجود داره، چه موجودی اسرار آمیزی اونجا هست... ولی به محض تموم شدن این سکانس، یک فیلم کند و حوصله سر بر شروع شد.
فیلم مثل لوکیشن مرموزش پر از هیچی هستش. شخصیت سازی به معنای واقعی کلمه در فیلم اصلا وجود نداره. صرف نشون دادن چند سکانس از کودکی روانشناس و مادرش نمیشه مشکلات روحی شخصیت رو به خوبی درک کنیم. همینطور با سکانس گفت و گو کلارک با روانشناس و بروز خشم و عصبانیت اغراق شده از یک دعوا با همسر سابقش شخصیت مرد شکل نمیگیره! بعد از اتمام نیمه اول فیلم و با تمرکز بر شخصیت بازیگر روانشناس، فیلم با شیب تندی سقوط میکنه و به نظرم غیرقابل تماشا میشه حتی!
فیلم عملاً هیچ توضیح و سرنخی از این دنیا نمیده، منشا این دنیا کجاست یا چی هست ، چطور به وجود اومده؟ چرا در این دنیا فقط ترس ها و خشم های افراد به شکل یه موجود شرور خودشون رو نشون میدن ؟ برای نشون دادن ترس (عقده های درونی) شخصیت مرد از یه غول کارتونی استفاده شد که وقتی اولین بار دیدمش خنده م گرفت.
از یک نقطه تهی و پوچ فیلم شروع میشه و در همون پوچی و خلاء هم تموم میشه.
در نهایت شما حدود دو ساعت از وقتتون رو فقط در یک هزارتوی زرد و بی انتها میگذرونید که فقط برای طرفداران یوتیوبی این دنیا شاید هیجان انگیز باشه.
نمره منصفانه برای این فیلم 3 از 10.
رفتن به نظر