Devil never cry

این که چیزی نیست. ورژن کتابش از اینم بد تره. بک توی رمان شخصیت تاکسیکی داره و از جو سو زیاد استفاده میکنه ولی جو مریض تر از این حرفاس که ازش جدا شده.

انیمه جالبیه. ترکیب سه بعدی و دو بعدیش خیلی خفنه. هر شخصیت نهایت چهار اپیزود میدرخشه مثل مجموعه داستان های کوتاهه. حالا بریم بررسی : یجاهایی گیج یا شکه کننده میشه ولی خب... سبکش همینه. با روانت بازی میکنه . با این حال از سرگرمیش چیزی کم نمیکنه. موضوعات هر قسمت یه تم خاص داره (سوء استفاده از اعتماد و خشم. طلاش برای آرزوها. مبارزه برای عشق یا پر کردن خلع درونی با امید. آزادی). اهنگ های مفهومی زیبایی داره با اینکه لهجه خواننده ها یک نقاطی رو خراب میکنه. 8/10 حالا پند امروز به امید فرهنگ سازی درست : "من دیروز فولان انیمه تموم کردم پس هرچی امروز دیدم باید با همون مقایسه کنم". هیدکی کامیا یه زمان فرمود"اخبار یک جبهه از رویداد رو بهت میده. تصویر بزرگتر رو وقتی میبینی که خودت هم پیگیر اون رویداد باشی. این خیلی مهم است. وگرنه چه در بیرون چه در جمع خانوادگی قضاوت یا مقایسه رو بی معنی میدونیم". کامنتارو میخونم و عمیقاً تو کمام.

خب شما قسمتای دیگه رو هم ببین به یه قسمت باشه اره... انتظار منم پایین رفت بعد قسمت دو فرمون دست شخصیت اصلیه. در رابطه رعیس بودن اون خانومم بگم که به خود بازی برمیگرده. چرا ؟ چون سم فیشر رعیس قبلی رو کشت.

سریالو تموم کردم. کجاش فمنیستیه ؟