در پاسخ به ainaz-: من از قسمت اولش فقط ارامش گرفتم اخرشم یه لبخند گنده رو لبم بود و گفتم چه بامزههه
ولی قسمت دومش برخلاف انتظارم شاهکار بود
موسیقی متن،نمادهایی که استفاده میشد…
قسمت دوم رو اینجا نداره و جای دیگه هم پیدا نکردم .کسی لینک داره لطف کنه .
نظر من فقط بر اساس فصل اول The Sandman و کاملاً شخصیه، ممکنه شما با من همنظر نباشین، ولی میخوام حرفمو بگم.
از نظر بصری، واقعاً خیرهکنندهست؛ طراحی دنیاها، بازی بازیگرها (به جز تعدادی صحنه و شخصیتها) و ایدههای فلسفی که از کمیکهای نیل گیمن اومده، همه قابل تحسینن. ولی یه چیزی که منو اذیت کرد، اغراق در نمایش گرایشهای جنسی مختلف و تأکید زیادی روی وُکیسم بود، چیزی که برای اکثر مخاطبا جذاب نیست.
در کمیک اصلی، گیمن از تنوع جنسیتی، نژادی و شخصیتی برای گفتن مفاهیم عمیقی مثل ماهیت انسان، رویا و مرگ استفاده کرده بود. ولی تو نسخه نتفلیکس، این چیزا خیلی از حد نماد و معنا فراتر رفته و بیشتر شبیه پیامهای اجتماعی مستقیم و تکراریه. به جای اینکه تمرکز روی فلسفه و عمق داستان باشه، مدام با صحنهها و دیالوگهایی روبرو میشی که هدفشون بیشتر تأکید روی تنوع و گرایشهاست، نه روایت اصلی. نتیجهاش هم اینه که دیدن سریال برای بینندهی معمولی میتونه خستهکننده باشه و گاهی حتی برداشتش از داستان اشتباه بشه یا نتونه با مفاهیم فلسفی و معنوی داستان ارتباط برقرار کنه.
به نظر من، The Sandman میتونست یه اثر امروزیتر، متعادلتر و قابل قبولتر برای همه باشه؛ طوری که هم پیام برابری و آزادی حفظ بشه و هم عمق فلسفی و معنوی داستان زیر سایه شعارها گم نشه. یادمون باشه که گیمن این کمیکو تو عصری نوشته بود که گرایشهای جنسی محدود و گاهی ممنوع بودن، ولی با کمی تغییر، نسخه سریال میتونست عامهپسندتر و امروزیتر باشه.
از نظر بصری "نسبتا" جذابه.
داستانی خاص و عمیق یا تاثیر گذار نداره و داستان و شخصیت ها بیشتر برای کودکان طراحی شده و برای بیننده بزرگسال مناسب نیست.
و مهمترین بخش اینکه موضوع کلیشه ای و تکراری و قابل پیش بینی (شخصیت اصلی تنها و به دنبال فرار از بحران به شکلی انتزاعی) و در داستان پردازی و شخصیت پردازی ها ضعیفه ( هیچیک از شخصیت ها ، والدین ، عمه ، الیو و ... معرفی نشدن و شخصیت پردازی نشدن ).
اینها نظر شخصی من هست و ممکنه مورد پسند نباشه و صرفا یک نظره.