نظرهای nobody_0

راستش سایلنت هیل برای من یه چیز دیگه‌ست. بازیِ اصلیش هنوزم یه شاهکار تموم‌عیاره، واسه همین وقتی تریلر فیلم رو دیدم… یه لحظه حالم گرفته شد. جلوه‌هاش خیلی ساده بود، اصلاً اون حس خفه و عجیبِ سایلنت هیل رو نداشت، انگار زورش نرسیده بود. ولی یه چیزی واقعاً امید می‌ده: آکیرا یامائوکا برگشته. همین آقا با موسیقی‌هاش نصف ترس و حال‌وهوای بازی رو ساخته بود. اینکه خودش پای کاره یعنی شاید فیلم از نظر حس‌و‌حال، راه رو درست بره. تنها چیزی که می‌خوام اینه که فیلم نمره‌ی درست بگیره. چون این روزا خیلیا الکی نمره می‌دن، یا کلاً نمی‌فهمن سایلنت هیل چیه. مخصوصاً وقتی بازی تو جشنواره هم حقش رو خوردن! امیدوارم این یکی حداقل انقدر خوب باشه که دوباره اسم سایلنت هیل رو با افتخار ببریم وسط.

نقد داشتن به یه اثر، حق هر بیننده‌ایه، اما وقتی از جنس چطور قایق‌رانی بلد بود؟! باشه، بهتره کمی به فرم داستانی و دنیاسازی اثر دقت کنیم در دنیای The Last of Usآدم‌ها تو موقعیت‌های غیرعادی رشد می‌کنن شخصیت‌هایی که تو دل بحران بزرگ شدن مهارت‌هاشون هم فراتر از سن شناسنامه‌ای‌شونه این یه سریال فانتزی‌-پسا‌آخرالزمانیه—not a documentary—و روایتش، دقیقاً بازتاب نگاهیه که از سال‌ها پیش در بازی هم شکل گرفته اینکه چطور یک نفر، صرف‌نظر از جنسیت، می‌تونه زیر بار مصیبت و زنده‌موندن، به چیزی بیشتر از یک دختر یا پسر تبدیل بشه اتفاقاً عجیب‌تر از نجات وسط طوفان اینه که هنوز بعد از چند فصل بعضیا دنبال واقع‌گرایی نظامی توی دنیایی‌ان که زامبی داره ولی گویا زن‌ها تیراندازی کنن براتون غیرقابل‌باوره و در مورد اون کمک‌هایی که همیشه به‌موقع می‌رسن... خب این یه ابزار کلاسیک توی ساختار داستان‌پردازیه به‌خصوص تو لحظات کلیدی اگه این برات مسخره‌ست احتمالاً اکثر آثار سینمایی محبوب تاریخ هم باید خیلی خیلی مسخره باشن فکر نکن اشکال از سریاله شاید یه بار همون بازی رو تجربه کنی ببینی مشکل فقط تو دیدن نیست تو درک‌کردنه

قسمت پایانی از نظر مفهومی وفادار موند به روح اثر که دقیقا همون تلخی آشنا همون سؤال‌های بی‌جواب اما از لحاظ اجرا به‌خصوص در میزانسن نورپردازی و ریتم حس می‌شد عجله‌ای در کار بوده امانقطه‌ی قوت این قسمت باز گذاشتن پایان و تأکید روی تقابل درونی شخصیت‌هاست که کاملاً با فلسفه‌ی بازی هم‌راستا بود ولی از لحاظ بصری و بار احساسی شاید انتظار پرداخت عمیق‌تری می‌رفت پایانی که درست بود اما شاید نه به اندازه‌ی اون چیزی که می‌تونست در ذهن بیننده ماندگار بشه.

واقعا نمی‌فهمم چرا وقتی خوشت نمیاد هنوز داری انرژی و وقتت رو هدر می‌دی؟ کسی که واقعاً از چیزی خوشش نمیاد ازش دوری می‌کنه نه اینکه دائم درگیرش باشه و غر بزنه پس یا این سریال رو نمی‌فهمی یا فقط دنبال بهونه‌ای برای شکایت هستی

تو حتی بازی نکردی فقط چند ساعت کوتاه ویدیوی بریده‌بریده دیدی و فکر کردی فهمیدی داستان چیه؟ این بازی ۴۵ ساعت درد و شکست و انتخاب‌های لعنتیه که نمی‌تونی با چند کلیک و جلو زدن تو یوتیوب بفهمیش تو دنبال ظاهر و قیافه می‌گردی چون تحمل عمق حقیقت رو نداری The Last of Us داستان آدم‌هاییه که وقتی همه چیز از دست رفت باز هم زنده موندن اما تو هنوز نمی‌دونی لحظه‌ای که جول دخترش رو از دست میده یعنی چی قضاوت‌های سطحی تو فقط نشونه نادانی و ترس از روبرو شدن با واقعیت‌های تلخه اگر واقعاً جرات داری، بازی کن درد رو حس کن و بعد بیا حرف بزن وگرنه فقط حرف‌هات پژواک صدای کسیه که حتی نمی‌تونه زخم‌های خودش رو ببینه اگه یوتیوبی‌برو فقط یه بار واکنش Speedy Show رو به پایان نسخه دوم ببین نه برای اینکه نظرش مهمه برای اینکه بفهمی سکوت بعد از فهمیدن هزار برابر سنگین‌تر از حرفای توخالیه تو اومدی اینجا قضاوت کنی ولی چیزی که واقعاً قضاوت شد سطح فهم خودت بود

هیچ‌کس تو قسمت ششم نمُرد.. ولی یه چیزی تو دل آدم خاموش شد اون لحظه‌ای که حرفی زده نشد نه از ترس، نه از بی‌احساسی فقط چون دیگه فایده‌ای نداشت. آدم‌ها همیشه نمی‌رن بعضی وقتا همون‌جا کنار ما آروم ناپدید می‌شن و ما فقط نگاه می‌کنیم بی‌صدا، بی‌حرکت... چون تهِ دل‌مون می‌دونیم: اونی که قراره بمونه اگه دیر برسه دیگه فرق داره با اونی که زود رفته

اون پایان مثل زخم قدیمی بود که دوباره تازه شد

اینکه برای درک یک رابطه انسانی فقط جنبه جنسی‌ به ذهن‌تون میاد نشونه‌ی کج‌فهمی شماست نه گستردگی یا پیچیدگی درک من آدمی که درک عاطفی نداره و همچنان همه‌چیز رو از یک زاویه محدود نگاه می‌کنه به هیچ‌وجه صلاحیت نقد چنین مسائلی رو نداره پیشنهاد می‌کنم کمی خودتون رو از این قالب‌های بسته خارج کنید شاید برای شما هم مفید باشه که مشاوره بگیرید و دیدگاه‌هاتون رو گسترش بدید

‌جالبه که بعضیا حتی وقتی چیزی رو حس نمی‌کنن، باز هم نظر تخصصی راجع‌بهش دارن. جسارت بی‌تجربگی‌تون ستودنیه.

قسمت ۵ رو بخوام بگم مثل یه سکوت قبل طوفانه. اونی که بازی رو رفته، الان داره تقویمو نگاه می‌کنه و نفس عمیق می‌کشه برای دوشنبه بعد. اونی هم که نرفته؟ فقط بگم: وقتی قسمت بعد بیاد، دیگه جای «نقدِ باسمه‌ای» نمی‌مونه. و اونایی که هنوز نفهمیدن با چه شاهکاری طرفن... خب، تقصیر سریال نیست ، درک عاطفی بعضیا ته کشیده.