movieforyou

Ponette از آن فیلم‌هایی است که بیشتر از اینکه بخواهد داستان تعریف کند، می‌خواهد یک زخم عاطفی را به تماشاگر منتقل کند. فیلم از زاویه دید یک کودک به مرگ نگاه می‌کند و همین انتخاب، هم بزرگ‌ترین نقطه قوتش است و هم گاهی به نقطه ضعفش تبدیل می‌شود. پونت درک کودکانه‌ای از مرگ دارد و فیلم بدون اینکه احساسات او را بیش از حد توضیح بدهد، اجازه می‌دهد سردرگمی، انکار و دلتنگی‌اش را لمس کنیم. بزرگ‌ترین قوت فیلم، بازی بسیار طبیعی و تکان‌دهنده ویکتوآ توییون است. او طوری بازی می‌کند که بعضی لحظه‌ها فراموش می‌کنیم با یک فیلم طرفیم و احساس می‌کنیم واقعاً داریم یک کودک سوگوار را می‌بینیم. فیلم همچنین در نمایش فاصله میان دنیای بزرگسالان و ذهن کودک موفق است؛ جایی که منطق همیشه جواب نمی‌دهد و خیال می‌تواند به اندازه واقعیت جدی باشد. اما فیلم ضعف‌هایی هم دارد. ریتم آن بسیار آرام است و در بعضی بخش‌ها، همین سادگی به تکرار و کش‌دار شدن تبدیل می‌شود. گاهی هم فیلم بیش از حد به احساسات کودکانه تکیه می‌کند و ممکن است برای بعضی تماشاگران، از نظر روایی کم‌حادثه یا حتی یکنواخت به نظر برسد. با این حال، ارزش Ponette بیشتر در صداقت احساسی آن است تا پیچیدگی داستان. فیلم قرار نیست به ما بگوید چگونه باید با مرگ کنار بیاییم؛ فقط نشان می‌دهد که یک کودک چگونه تلاش می‌کند چیزی را بفهمد که حتی بزرگسالان هم به‌سختی می‌پذیرند.