نظرهای foxyboof

فیلم درجه یکی نیست اما کمدی سیاه دیدنی‌ایه. دعوای یه مرد بیش فعال و یک زن کنترل‌گر که به ظاهر میخوان دوباره با هم آشتی کنند جالبه. ارزش دیدن رو داره هرچند ممکنه هرکسی نتونه باهاش ارتباط بگیره.

من از نظر زیبایی شناسی به رنگی و سیاه بودن‌ش اشاره کردم نه از نظر فیلم‌نامه و داستان و.. سبک نوآر، بیشتر از هرچیزی به خاطر جنبه‌های تاریک‌ش شناخته میشه. یکی از این جنبه‌های تاریک خود تصویره. لوزوما هم ارتباطی به سیاه سفید یا رنگی بودن‌ش نداره. اما چون تو این سریال نسخه رنگی کمترین نزدیکی تصویری رو به سبک ‌ نوآر داره، نسخه سیاه سفیدش ترجیح داده میشه.

متاسفانه حتی نسخه سیاه و سفیدش هم حس واقعی نوآر نمیده، دیگه نسخه رنگی که بماند. نور خیلی زیاده، لوکیشن‌ها و کاراکترها برخلاف سبک نوآر خیلی تمیز و جذاب و کلیشه‌ای هستند و غیره.. برای همین بیشتر سریال حس سبک نوآر رو منتقل نمی‌کنه (ببینید عرض کردم بیشتر سریال چون یک جاهایی کاملا نوآره) درواقع یه مشکل مهم سریال اینه که رنگی و مثل سایر نسخه های اسپایدرمن فیلم برداریش کردن و بعد توی تدوین سیاه و سفیدش کردن و بهش افکت اضافه کردن. اینطور نمیشه نوآر واقعی ساخت. اگه سبک نوآر رو دوست دارید نسحه سیاه و سفید رو ببینید. نسخه سیاه سفید به سبکش نزدیک‌تره. نسخه رنگی یه جورایی فیک حساب میشه.

هر آدمی میتونه پلید باشه به جنسیت ربطی نداره.

فیلم بدی نیست،ارزش دیدن داره.. اما از سم ریمی انتظار بیشتری داشتیم. به عنوان نمونه فیلم Drag Me to Hell ساخته خود سم ریمی که شباهت‌هایی هم با این فیلم داره یک سر و گردن ازش بالاتره.

شخصا معتقدم افشاگری در مورد سیستم های دولتی و افراد خاص و... عمل قابل دفاع و مثبتی هست چون باعث بیداری یک جامعه و کشور میشه، مثل کاری که ادوارد اسنودن انجام داد. اما متاسفانه اکثر این مستندها به دنبال افشاگری و یا ایجاد تغییر مثبت نیستند. بیشتر به دنبال تخریب هستند نه تغییر مثبت. پ.ن: به خاطر اینکه مستند روسیه این نظر رو ننوشتم، به طور کلی عرض کردم..

از این بازیگر سریال Baby Reindeer رو هم ببینید اگر از دست‌ش دادید.

این فصل داستان بالغ شدن شخصیت‌هاست. برزخ بیست تا سی سالگی. فک کن به سن بیست دو سه سالگی رسیدی دیگه هیچی مثل نوجوونی نیست. مواد هم نمیتونه مثل قبل حالت رو خوب کنه،ترجیح میدی به جای مواد کشیدن، مواد قاچاق کنی با هر بدبختی‌ای که شده دنبال پول باشی. دیگه دروغ‌هات جواب نمیده، اینجا دیگه دبیرستان نیست که با دروغ بتونی پول نزول‌خورا رو ندی. دیگه اون هیجان رو نداری که با کسی که دوست‌ش داری وارد رابطه بشی و ترجیح میدی نقاشی بکشی و آویزون دیگران باشی. نه احساساتت مثل قبله نه میدونی اصلا میخوای چیکار کنی. از جذابیت‌های زنانت داخل اینترنت برای پول درآوردن استفاده کنی یا بازیگر بشی؟ یا شایدم خودت رو به جای یه منیجر تراز اول معرفی کنی و بعد دستت رو بشه؟ و... خلاصه که این فصل، فصل بالغ شدن و پول و رو‌به‌رو شدن با حقیقت‌هاست. .

درسته، برای مخاطب عام این فیلم ممکنه به اندازه conjuring 1 جذاب باشه اما برای کسانی که با سینما زندگی میکنن و بیشتر فیلم‌های ترسناک ساخته شده رو دیدن به هیچ عنوان اینطور نیست. تفاوت این دو فیلم رو با یه سرچ ساده و خوندن نقدها هم میشه متوجه شد.

تریلرش تا دقیقه 01:40 نوید یه فیلم ترسناک مرموز و درگیرکننده رو میداد. چیزی شبیه نسخه های اول conjuring ولی از این دقیقه به بعد تبدیل به یک فیلم سطح پایین شد که فقط میخواد هرطوری شده بیننده رو بترسونه. از اون فیلماست که اگه هم ببینیش بعدش شیفت دیلیت‌ش میکنی و چند روز بعدش کلا از یادت میره که همچین فیلمی دیدی. خلاصه کلام: یه فیلم متوسط رو به پایینه.