«طعم گیلاس» (۱۳۷۶) قصهٔ مردی است به نام آقای بدیعی که با ماشینش در تپه‌های اطراف تهران می‌گردد و دنبال کسی است که در کاری دشوار کمکش کند. فیلم با کمترین دیالوگ و حادثه، پرسش‌هایی بزرگ دربارهٔ زندگی مطرح می‌کند.
این فیلم در جشنوارهٔ کن ۱۹۹۷ نخل طلا را (مشترک با «مارماهی» شوهئی ایمامورا) به دست آورد و کیارستمی را به یکی از مهم‌ترین فیلم‌سازان جهان بدل کرد.
سه‌گانهٔ کوکر
- خانهٔ دوست کجاست؟ (۱۳۶۶)
- زندگی و دیگر هیچ (۱۳۷۱) — سفر به منطقهٔ زلزله‌زده پس از زلزلهٔ رودبار
- زیر درختان زیتون (۱۳۷۳)
مرز میان مستند و داستان، نابازیگرها و نماهای طولانی از ماشین در جاده، امضای کیارستمی شد؛ سبکی که پس از درگذشت او در ۱۳۹۵ هنوز الهام‌بخش فیلم‌سازان بسیاری است.
عکس: عباس کیارستمی — Pedro J Pacheco، ویکی‌مدیا کامنز، مجوز CC BY-SA 4.0